Wet kopen op afstand, doorgeschoten consumenten bescherming?

Als webwinkelier heb je veel voordelen. Geen dure showroom, een grote geografische dekking, onbeperkte openingstijden en ga zo maar door. Gevoelsmatig is de wetgeving op het gebied van internet aankopen naar mijn idee nog steeds verouderd. Zo las ik vandaag op het blog van Arnoud Engelfriet over de wet kopen op afstand. Hierin legt hij uit dat het niet gaat om een zichttermijn, maar om een uitprobeertermijn. Concreet komt het erop neer dat een klant een product online mag bestellen, uitproberen en terugsturen. Dit allemaal zonder enige kosten.

Juridisch vertrouw ik erop dat Arnoud het bij het rechte eind heeft. Gevoelsmatig is deze wetgeving naar mijn idee onterecht. Er valt wat voor te zeggen dat kopen op afstand impulsaankopen kan uitlokken. Vanuit dit punt gezien valt er dus ook wat te zeggen voor een zichttermijn. Dat de consument echter het product mag uitpakken en uitproberen heeft niks met impulsaankopen te maken. Wanneer een consument een koffiezetapparaat bij de lokale blokker koopt, hoeft deze niet meer terug te komen nadat hij er een dagje koffie mee gezet heeft. Volgens de wet kopen op afstand zou dit echter wel mogelijk zijn bij aankopen gedaan bij een internet shop. Naar mijn idee onterecht.

Het kopen via internet raakt steeds meer ingeburgerd. Enkel het intypen van een productnaam in Google leidt al tot diverse vergelijkingssites en reviews. Toch blijft de consument beschermd door wetgeving, in bepaalde mate natuurlijk goed, maar de vraag is of er niet een bepaalde verantwoordelijkheid bij de consument mag liggen. Het vergelijken van producten is tegenwoordig erg makkelijk, zeker op het internet. Dit mag naar mijn idee dan ook van de consument verwacht worden. Specificaties, afmetingen en eigenschappen kunnen allemaal gevonden worden op het internet. Er kan dus ook een redelijke beeld gevormd worden van het product.

Om een reactie van een bezoeker van Arnaud Engelfriets blog aan te halen onder de naam Bart: “Zolang we van de online consument blijven verwachten dat hij geen onderzoek doet en we hem alles maar laten terugsturen na uitproberen dan zal hij nooit leren om zelf goed onderzoek te doen voor hij iets aanschaft.” Hier sluit ik me volledig bij aan! Natuurlijk ligt er een verantwoordelijkheid bij de webwinkelier, maar deze ligt ook (deels) bij de consument. We moeten “de consument” dan ook niet dom houden, maar stimuleren om doordacht een beslissing te maken. Dat er vervolgens wetgeving is die de consument beschermd lijkt me meer dan terecht, waarom zou deze echter verschillen van de winkel om de hoek? Wat vinden jullie? Consumenten (volledig) beschermen of ook een (gedeeltelijke) eigen verantwoordelijkheid?

Tags: consument, webwinkel, webwinkelier, wet kopen op afstand